Op deze pagina vindt u de ervaringen van mensen die in de afgelopen periode een hond uit Bulgarije van ons geadopteerd hebben.
KOOS
Berichtje van Koos (Beor)
Koos is vorig jaar juni Bulgarije naar Friesland verhuisd. Een superschattig pupje van 5 maanden, met een groot lijf en korte pootjes. Kruising tussen herder en tekkel? Hij woog 9 kg toen hij kwam en is uitgegroeid tot een flinke hond van 23 kg. Nog steeds korte poten en een flink lijf. Hij is een fijne trouwe vriend geworden, makkelijk in de omgang, maar een held op sokken. Schrikt nog steeds van harde geluiden, harde wind en onverwachte obstakels. Koos houdt van open landschap, want dan kan hij alles in de gaten houden. Gelukkig hebben we hier veel vlak weidelandschap. De wandelingen in het natuurgebied vind hij dan ook heerlijk.
Vanaf de eerste dag ging het heel goed met Koos in huis, eerst bang voor de deuren, maar hij besloot na een dag dat dit zijn veilige haven is. Was al snel zindelijk in huis en kon ook prima alleen zijn. Na twee weken had hij al de basiscommando’s onder de knie en is een gehoorzame hond geworden. Maar hij moet wel het nut van het commando inzien (minstens een koekje), anders kan het wel even duren voor hij komt. Eerst nog even hier snuffelen en daar een plasje en dan kom ik wel om naar huis te gaan. Hij laat ook duidelijk merken wanneer hij iets niet wilt, dan negeert hij je en gaat de andere kant op zitten kijken. Een beetje eigenwijs is hij wel.
Elke dag gaan we naar het park om met andere honden te spelen en hij is een graag geziene gast bij de andere honden en baasjes. Het is mooi om te zien dat Koos met al zijn hondenvrienden een prachtig roedel vormt. Zijn hondenvrienden zijn trouwens een internationaal gezelschap, honden uit Spanje, Portugal en een Bulgaars vriendinnetje.
Iedereen in de buurt kent Koos vanwege zijn grappige bouw en geweldige persoonlijkheid.
Er is al een paar keer gevraagd of Koos een västgötaspets is, een nogal zeldzaam hondenras. Hij is zo mooi , dat hij verward wordt met een rashond. Maar Koos is van het unieke “Bulgaarse Herkel” ras.
Koos heeft een diploma gehoorzaamheid met glans gehaald en we zijn van de zomer begonnen met een jachttraining, maar daar heeft hij absoluut geen talent voor. Hij vind dat je het apport zelf maar op moet gaan halen, je gooit het toch zelf weg!? We zijn nu begonnen met behendigheid en dat gaat een héél stuk beter, lekker samen met het vrouwtje rennen en springen.
Ik heb een heerlijke lieve, makkelijke en trouwe vriend in huis gekregen die ik niet meer wil missen.
Groetjes van Marjolein en een poot van Koos
JAMES
Begin december 2010 hebben wij Djamie geadopteerd. Djamie kwam bij ons binnen als een enigzins schuchtere hond die nogal op zijn hoede was. Hij zag mij direct als baas en wijkt sindsdien geen moment van mijn zijde. Hij is zelfs een beetje jaloers als mijn vrouw of iemand anders naast mij komt zitten. Dit is echter geen vervelend gedrag, eerder leuk omdat hij dan helemaal tussen ons in gaat liggen.
Djamie is echt de hond die we hebben gewenst. Hij is lief, aanhankelijk en bovenal slim. Wij zijn geen mensen die een hond volproppen met commando’s want hij weet precies hoe hij zich moet gedragen. Na 2 maanden liep hij al los, waar ik ook loop, en luistert hij goed.
Naar andere honden toe gaat altijd eerst zijn rug omhoog en is hij heel afwachtend. 1 hond vind hij altijd leuk en gaat hij gelijk mee spelen maar zodra er meerdere honden zijn gaat zijn staart zakken en voelt hij zich heel onzeker. Iets van onzekerheid houdt hij toch ook nog naar ons toe. Hij wil het zo graag goed doen dat hij wel eens twijfelt aan zijn eigen gedrag en schrikt nog wel eens als wij de handen te snel uitsteken. Ik denk ook wel dat hij in zijn jonge jaren geslagen is.
Maar Djamie is echt van de hel in de hemel gekomen. Bij ons krijgt hij de ruimte zichzelf te worden, veel knuffeluren en een groot uitlaatgebied in recreatiegebied midden-delfland waar wij dicht bij wonen. Maar hij geeft ons ook veel. Hij zeurt nooit, vraagt nooit te lang om aandacht, kan goed alleen zijn en is bovenal zeer lief en aanhankelijk.
Met andere woorden; djamie is een topdog en wij zijn blij dat jullie hem bij ons gebracht hebben.
TEDDY
Ik zag Mika toen heette ze nog Teddy op de site van Animal rescue staan en vond haar 'n ontzettend leuk koppie hebben.
Ze is 'n erg druk hondje stond erbij, ach dacht ik jonge hondjes zijn druk, maar intussen weet ik dat ze errug druk is ;-))).
De reis naar Nederland begon met hindernissen, Mika had op het vliegveld in Sofia gespuugd en men vermoedde dat ze ziek was dus ze mocht niet meevliegen. Tot 2 x toe wachtte ik vergeefs op haar, maar eindelijk 2 weekjes later in november 2009 werd ze om 12 uur 's avonds bij me thuisgebracht.
'n Super enthousiast hondje sprong uit haar bench en deed gelijk 'n grote plas om mijn vloerkleed. Gaf helemaal niks ze had zoveel uur in de bench gezeten en we hadden haar gelijk even in de tuin moeten doen, maar door de opwinding niet aan gedacht.
Mika paste zich snel aan in huis eerst heel fel op Kiki de kat maar dat wende ook al snel en nu zijn ze beste vriendjes, naar vreemde katten blijft ze wel erg fel.
De volgende dag gingen we kennismaken met m'n kleinkinders (tweeling) van toen 1 jaar. Dat liep 'n beetje fout Mika is gek op kinderen en ofschoon ik haar aan de riem liet sprong ze gelijk enthousiast tegen de kinders aan, die toen omvielen en geschrokken begonnen te huilen. Ze wilden niks meer van Mika weten waren vooral m'n kleindochter erg bang. Ik ben ook tevens oppasoma en de kinderen komen 'n paar keer in de week bij mij. De eerste weken Mika overdag zoveel mogelijk in de bench gelaten als de kinderen er waren, maar vond dat ook geen oplossing, ik ben geen benchmens en Mika had 'n grote antipathie tegen de bench ofschoon ik 'm zo aantrekkelijk mogelijk voor haar maakte.
Ik wilde Mika al terug geven aan de stichting van dit gaat niet lukken. Maar ik geef niet graag op en spelenderwijs Mika uit de bench als de kinderen aan tafel zaten of bij mij op schoot. Samen balletje gooien en Mika vooral leren beetje rustig te zijn tegenover de kinderen, toen zag ik dat ineens de knop omging en dat er minder panisch gereageerd werd op Mika. En "Nu" nu zijn ze de beste maatjes het is Mika voor en Mika na en Mika is gek op de kinders.
Zo'n enthousiast hondje Mika ook is, ze kan zich ook van je afsluiten, vooral in het begin deed ze dat als je haar aanraakte, ik heb met haar 'n T-touch workshop gedaan en daar werd dat ook bevestigd, gelukkig verbeterd dat steeds meer.
Ja en druk is ze, ze heeft maar weinig prikkel nodig om van niks in 'n super alert hondje om te slaan.
Ze vind bijna alle honden helemaal geweldig die we tegen komen en gaat gelijk helemaal uit haar dak en snel dat ze is. Het leukste spelletje vind ze om het speeltje af te pakken van de andere hond en dat die dan achter haar aan rent om het terug af te pakken, zodra dat niet meer gebeurd vind ze er zelf ook niks meer aan.
We hebben intussen twee cursussen bij Martin Gaus (clickertraining) met succes afgesloten, maar Mika heeft buiten ook vaak dikke kroketten in haar oren, bv als zij 'n hond eerder ziet als ik, als ze dan in haar run zit beweegt ze geeneens 'n oor naar achteren als ik haar roep ;-)).
Wat wel erg jammer ze heeft veel jaagbloed, dat ontwikkelde ze met 8 maanden, ze bleef eerst 10 minuten weg maar ook 'n keer 'n uur, toen mocht ze even voorlopig niet meer los. Heel de winter is het goed gegaan liep ze lekker los mee, nu er zoveel jonge konijntjes zijn, zijn we weer even streng. Ze weet precies waar ze heen moet om te jagen, tot nu toe heeft ze gelukkig nog geen succes gehad.
Dat jaag gen vind ik dus niet leuk want ik ben 'n mens van m'n hond moet waar kan altijd lekker los kunnen lopen.
Ik had tot nu toe altijd honden gehad die mij in de gaten houden en nu moet het omgekeerd.
Ze is verder super geweldig, super leuk met de kids, ze is door de lange wandelingen of naast de fiets in huis tamelijk rustig. Ze is altijd vrolijk en grappig en moet ik vaak om haar lachen.
Buiten m'n af en toe GRRRRRR momenten van ik plak je achter het behang, houd ik gewoon heel veel van haar., zou haar niet meer willen missen.
Groetjes Rini en 'n ferme poot van Mika
CHARLEY
Onze Charlie (Kai) heeft zijn thuis gevonden.
Vorig jaar zijn helaas 2 van onze honden overleden. Een door ouderdom en een door ziekte. Het was erg leeg in huis en we wilden graag weer een nieuwe hond. Na een tijd zoeken op internet kwam ik Charlie tegen. Ik heb gereageerd op de advertentie en na een tijdje kwam er een telefoontje van het opvanggezin waar hij was. We hadden een paar goede gesprekken en nadat we een keer naar hem zijn gaan kijken hebben we besloten dat hij mocht komen.
Het was wel even wennen voor hem, want we hebben nogal wat dieren. Het belangrijkste was dat hij met onze herdershond overweg moest kunnen. Dat zat wel goed. Na wat aanvaringen tussen die 2 werd er vrede gesloten. Charlie bleek een speelse hond te zijn. Binnen is hij heel rustig en buiten kan hij lekker rondrennen, stoeien en heerlijk in het zonnetje liggen. Hij is graag buiten en kan nu geregeld met Anoek de grote ren in. En groot is onze ren, het beslaat bijna de hele oprit. Dus ze hebben uitloop genoeg.
In het begin was hij niet echt op ons gericht, meer op de andere hond. Dat veranderde gelukkig wel. We hebben er nogal wat energie ingestoken en hij begint steeds beter te luisteren. Hij is een echte knuffelhond en heeft ook graag wat aandacht. Alleen kan hij ook goed zijn, geen probleem.
| 
| | 
|
Ook met de katten bleek Charlie het goed te kunnen vinden. Nu zijn onze katten ook wel aan honden gewend en ze schuiven geen millimeter voor een hond. Hij speelt er nog net niet mee, maar hij kan er wel naast liggen zonder dat er wat gebeurd.
We hebben ook kippen. In het begin zat hij er nogal achteraan, maar na een tijdje begreep hij heel goed dat dat niet de bedoeling was. Het is wel fijn dat we hem nu gewoon mee naar achteren kunnen nemen. Hij doet de kippen niks meer en de kippen hem ook niet. Hij kan er gewoon bij liggen. Fijn is dat toch.
Met de paarden gaat het gelukkig ook goed. Ik zou zo graag willen dat hij mee kan als ik met de paarden weg ga, maar ik denk niet dat dat op korte termijn gaat gebeuren. Hij kan wel gewoon mee naar de paarden zonder dat hij wat doet. De paarden zijn aan honden gewend en kijken nog geen eens naar hem. We hebben ook een mini-apaloosa. Die is wel nieuwsgierig en wil wel met hem spelen. Dat is meestal ongelijk spel en Charlie vindt dat dan ook niet zo leuk. Hij blijft er dan liever uit de buurt.
| | 
|
We hebben al met al een hele fijne hond in Charlie gevonden. We zijn dolblij met hem. Hij is ondertussen wel veranderd van een nogal bange en ernstige hond, in een leuke, vrolijke en speelse hond. Dat past tenminste bij zijn leeftijd.
Het enige probleem wat hij nu nog heeft zijn zijn darmen. Die zijn overgevoelig. Hij lijkt er geen last van te hebben en het gaat wat op en neer. We zijn nog aan het dokteren met hem en we hopen dat het probleem op den duur minder wordt.
Charlie we zijn dol op je en houden van je en willen je niet meer missen.
Groetjes van Mirjam en Ed Wille en de kinderen.
MALCHO
Met DeeJay (Malcho) gaat het goed.
Op 11 december 2010 mochten we Deejay (Malcho) ophalen in Abcoude. Na een zeer onrustige nacht, want wat kan er tijdens zijn lange reis naar Nederland allemaal misgaan. We vertrokken vroeg naar Abcoude, maar helaas ook met een Tom-Tom kan je soms de bestemming niet 1 2 3 vinden, omdat er allerlei afsluitingen waren. We kwamen bij Janneke aan en daar zat ie hoor, in een bench. Op internet was het al liefde op het eerste gezicht en dat werd nog sterker toen we hem vast konden houden.Zijn tijdelijke opvang had een kruisje om z'n nek gehangen, zodat ie veilig aan zou komen en dat maakt wel veel indruk. Hij maakte door zijn gedrag wel meteen duidelijk dat er veel werk met hem te doen was.
De reis naar zijn nieuwe thuis sliep hij aan 1 stuk door. Omdat we nog een border collie Queeny van 13 en een jack russel Meggie van 11 hebben, vonden we het beter om ze eerst met elkaar te laten wandelen. Groot was z'n schrik toen hij uit de auto kwam en de andere 2 honden zag. Hij loeide als een wolf. Maar buiten lopen met elkaar dat ging verder wel goed. Eenmaal binnen, dat was een ander verhaal. Hij werd meteen terecht gewezen door Queeny en hij wist gewoon niet wat ie moest doen. Hij had natuurlijk niet geleerd dat ie een beetje onderdanig moest zijn. Z'n hartje ging dagenlang verschrikkelijk tekeer. Hij vond het wel fijn om op schoot te liggen en dan te slapen. Ook dronk ie als een bezetene en een honger dat ie had. Hij kauwde niks, hij zoog z'n brokjes in een paar seconden naar binnen. En o wee als er iemand in de buurt van zn eten kwam. Hij at zelfs de planten in de kamer, de aarde, hydrokorrels en alle andere dingen die je je maar voor kan stellen. Hij woog ook maar 9 kilo toen hij bij ons kwam en je kon z'n ribben tellen. Hij had ook maar een heel dun vachtje met donshaartjes. Hij maakte kennis met regen en sneeuw. Wat een gek spul allemaal. En al die mensen en kinderen buiten. Hij vond het allemaal maar eng en wilde niet aangehaald worden door vreemden en zo snel mogelijk weg.
| | 
|
Nu zijn we een paar maanden verder en is er al veel verbetering. Hij is een flinke jongen geworden die nu al bijna 30 kilo weegt. Hij heeft een prachtige vacht gekregen en een prachtig spierwit gebit. Queeny en Meggie zijn inmiddels z'n vriendinnen. Van Queeny hadden we eigenlijk niet verwacht dat ze het voorjaar zou halen, maar met de komst van Deejay is ze helemaal opgeleefd. Ze eet weer, kluift, zelfs de dierenarts was zeer verrast toen hij haar vorige week in goede conditie zag.
Z'n gedrag daar hebben we nog wel werk aan, want hij is nog steeds angstig en probeert dat door machogedrag te verbloemen. Hij komt er wel, maar heeft wat meer tijd nodig. Hij vind het leuk om langs de rivier te lopen en rennen met Meggie en ook met andere honden gaat dat al beter. Soms durft ie niet, maar dat maakt niet uit. Hij leert het wel. We proberen steeds wat nieuws om te kijken wat hij nou echt leuk vindt.
Wat eten betreft gaat het ook goed. Hij eet nu rustig en we mogen aan z'n eten komen. Veel geoefend, met wat tips van een gedragstherapeute. In huis is ie nu ook rustig en is het gewoon een jonge hond die allerlei streken uithaalt. En als ie met Queeny en Meggie een rondje gaat wandelen en Queeny blijft achter omdat ze niet meer zo snel is, dan wacht ie op haar. Lief he.
Nog een paar weken en dan gaan we op vakantie naar Spanje. Met de auto en dan gaan ze alledrie lekker mee. De andere twee hebben het altijd erg goed naar hun zin daar in het huis waar we logeren en we denken voor DeeJay ook zo zal zijn. Lekker rennen op de velden daar en urenlang lekker samen met ons in de tuin een beetje luieren. We sturen wel foto's als we weer terug zijn. Verder hebben we ook nog steeds contact met Irina in Bulgarije waar hij in huis is geweest. Heel erg leuk.
Groetjes Anja en Dave
KOLYO
Mijn naam is Simon Stroo(gescheiden) ben getrouwd geweest met Monica, Monica vangt al een tijdje pups op voor de stichting Animal Rescue Sofia. Mijn oude hond Bobby is in oktober 2010 overleden, ik wilde wel weer een hond maar nu nog even niet, op een gegeven moment belde Moon met het verzoek of ik Kolyo ( een reu van een jaartje of 7 ) wilde opvangen. Hij mocht nog een weekje bij zijn vorige adoptie/opvang gezin blijven en langer niet. Aangezien ik de hond miste heb ik spontaan ja gezegd en op 21 november heeft Monica Kolyo opgehaald uit Rotterdam.
De kennismaking verliep goed er was immers al heel wat heen en weer geslingerd met Kolyo,we hebben hem meteen onderhanden genomen: al zijn klitten, en dat waren er heel veel eruit gehaald, lekker geborsteld, wat knapte hij op zeg. De eerste dagen wilde hij niet eten maar dat kwam vanzelf goed, mijn kat vond hij helemaal niets, grommen en blaffen tegen hem en nu zijn het maatjes.
Kolyo was in Bulgarije geopereerd aan zijn heup er was een stuk heup weg gehaald, hij bleef echter beroerd lopen in overleg met de stichting werd besloten om de
foto`s en het rapport uit Bulgarije op te vragen en dan met Kolyo hier in NL naar de naar de dierenarts te gaan. Ondertussen werd er gewacht op de papieren en het leven ging hier gewoon verder, Kolyo had na 2 dagen het bed ondekt en sinds die dag slaapt hij boven, komt naar beneden om te eten en te drinken en als het zijn tijd is voor zijn ommetje.
Als mijn zoon in het wekend bij mij is dan hebben die twee altijd mot in het bed want Kolyo blijft net zo lang draaien en schoppen totdat Danny het bed uit gaat.
Mannen vind hij wel aardig vrouwen die kijkt hij niet aan, brommers vind hij niets daar gaat hij het liefst achter aan, voor de rest is het een lieve hond waar geen kwaad in zit.
De foto`s en papieren waren binnen,dus ik een afspraak gemaakt bij mijn dierenarts, hij vond het een leuke hond, nadat hij de foto`s bekeken had kwam zijn oordeel, de operatie die daar was uitgevoerd zouden ze hier ook zo doen het was alleen de vraag hoe lang hij zo heeft gelopen, daarbij bleek hij Artrose te hebben en op dit moment is er nog geen medicatie nodig maar dat kan altijd zo omslaan,wel heeft hij speciaal voer nodig. Ook werd er uitdrukkelijk verteld dat het nooit een gezinshond werd,hij mag niet achter stokken aan hollen geen rare onverwachte bewegingen en draaingen maken, want de volgende dag zou hij dan heel stijf zijn.
Met dit verhaal zijn we naar de stichting gegaan, ja en wat nu? Een hond van 7 jaar die het heel rustig aan moet doen. Ik was me al wat meer gaan hechten aan die
rare kwiebus en ik wilde hem eigenlijk wel houden. Ik woon op een boerderij samen met mijn moeder op het erf, het is hier rustig, en er is ruimte genoeg. Monica heeft toen overleg gepleegd met mensen van de stichting en het hele verhaal verteld wat ideeen en opties besproken,iedereen was meteen heel positief en er hoefde ook niet lang over nagedacht te worden Kolyo mocht bij mijn blijven wonen hier kan hij rustig oud worden en wij zijn heel blij met Kolyo.
Simon Stroo
